Elimi kolumu nereye koyacağımı bilemediğim zamanlar oluyor. Sanki ben şeffaf bir kutuymuşum da herkes içimi görüyor gibi geldiğinden böyle oluyorum zaman zaman. Korkuyorum insanlar içimden geçenleri bilecekler diye. Ne komik! Hala insanlarla bir arada dinleyemediğim, yalnız kaldığımda zamanlara has sanki sadece bana yazılmış şarkılarım var. Ne saçma, ama var.
Ben esasında hep buna inanıyorum biliyor musun? Bir yerlerde bana ait bir şeyler var. Bir yer bana ait. Mutlaka önünde sonunda oraya varacağım. O kişiyi bulacağım. O çatıya gireceğim. Hayatımdan çok memnunum yalan yok, çok konforluyum, huzurluyum.Ama buralara ait değilim. Kullandığım her malzeme, giydiğim kıyafetler hepsi bana emanet, bana ait değil gibi geliyor. Nitekim doğru; her şey gelip geçici : Ben de dahil , Sen de dahil. 'O' hariç.
Yorumlar