benimle ilgili

Hayatımın hemen hemen her döneminde onaylanmak için herkes gibi çok çeşitli fedakarlıklar yaptım. Yapıyorum da hala. Benden gitti denir ya hep benden gitti çoğu zamanda. Kimse -tabiki doğalı bu- dönüp de bir dakika ya çok fazla oluyoruz demedi. Ama ben hayatımdaki herkes için her an acaba çok mu fazla oluyorum diye düşünürken bulurum kendimi hep. Bunun bende gelişmiş olmasının sebebi zannediyorum hep buralardan sınanıyor olmam.

Benim alanım hiç bir zaman benim alanım olmadı. Her zaman bir işgalcisi vardı. Buna ben izin verdiğim için böyle olduğunu kabul ediyorum. Ama izin vermemeye çalıştığımda da en çok ben üzülüyorum. Bir şekilde cezalandırılıyorum. Sürekli huzursuz oluyorum. Konuşmak istemek, çözmek istemek için benim tarafımdan hamle yapıldığında da suçluluğumu kabul etmiş oluyorum; suçlu olmasam bile. Zorlanıyorum yine çok zorlanıyorum.

Evet ben de bilmiyorum alanımı korumayı. Bir yeri korumak üzere vahşileştirilmiş köpekler gibi saldırganlaşıyorum. Feryat ediyorum, bağırıyorum, çağırıyorum. Çok kızıyorum. Görülmüyor anlaşılmıyor olmak çıldırtıyor beni.

Kendimi son üç gündür yapayalnız hissediyorum. Benimle ilgili konularda sağırlaşılması o kadar ağırıma gidiyor ki. Şuanda bir şey yapmıyorum duruyorum. Ama durmak bile çok incitiyor beni.

26.04.2025